Güneş yeni yeni uyanıyordu, gökyüzünde renk cümbüşü. Kelebek sarısı, yıldız yeşili, uçurtma mavisi, kabus grisi ve yalnızlığın o turkuaz rengi. Yeni doğan serçeler gibi tenimde dolaşıyordu bu yeni aydınlanan gökyüzünün, suya çarpıp yüzümde son bulan sesi.

Ayak parmaklarım buruşmaya başlamıştı. Kollarımdaki kıllar yerinden çıkacakmışcasına çekiştiriyordu tenimi. Bir kaç adım daha attım ileriye doğru. İskele soluklandı, az önce nefes borusundaymışım gibi.

Her adımımla suya dökülen o ses, o tok, o yorgun, o çiçekli ses. Suyun altında ne varsa; balıklar, kurbağa tohumları, göl çiçekleri, ölü ruhlar hepsi birer birer uyandı.

Göl cevap verdi ayaklarımın sorusuna.

Kocaman bir sessizlik çöktü ayaklarıma. Sonra birden, ne olduysa çırpındı ayaklarım. Kayan bir yıldız gibi nedensiz, koşmaya başladım iskelenin ucuna doğru. Her adımımda sular sıçrayıp uyuyan göle küçük dalgalar düşürdü. Son nefesini veren, büyük bir hayvanın ölümünü hızlandırır gibi koştum üzerinde. Sular değil de, damarlarında son yolculuğunu yapan tükürüklü kanını sıçratıyordum sanki.

Yüzümde katil bir gülümsemeyle ellerimi iki yana açarak var gücümle koştum iskelenin ucuna. Tam ucuna geldiğimde birden durdum, dengemi kaybettim, parmak uçlarımın üzerinde durmayı son anda başarabildim.

Kıyamet sonrası sessizliği çöktü birden göle. Günün rengi giderek maviye bulanıyordu. Göl huzursuzdu. Gözlerim huzursuz. Birden yere bıraktım kendimi, huzuru arayan ihtiyarlar gibi bağdaş kurdum. Çıplak tenimin tüm sıcaklığını emmiş olmasına rağmen küçük damlalar, yine de, oturduğumda üşüdüm. Arkama baktığımda iskelenin yavaş yavaş suya battığını gördüm.

Beni seyreden kuşlar, gölün üzerinde oturduğumu gören kuşlar erdiğimi düşünüyor olmalılardı. Belki de doğruydu. Ermiştim. Nereye? Sonuma. Kendi sonuma.

Suya baktım. Aksimi gördüm. Yavaş yavaş durulan soğuk gride buruşmuş yüzüm, bir gülüyor bir ağlıyordu. Aynadakinden daha heybetliydi gözlerim, boynum. Kendimi izledim suda. Üzerimden kuşlar geçiyordu.

Suyun dibi kadar sessizdi şimdi iskelenin üzeri. Belime kadar suya gömülmüştüm. Su intikamını alıyor, beni kendine katıyordu usulca. Balıklar parmak uçlarımı ısırıyor, göl çiçekleri köklerini sarıyordu ayaklarıma. Kalbimde kuş sürüsü; göç öncesi heyecanıyla kanat çırpıyordu ruhum.

Ellerimi iki yana açtım. Uzun siyah saçlarımın omuzlarımı öpüşünü izledim. Az kalmıştı. Göbeğimdeki o küçük çukura kurbağa yavruları doluşuyordu şimdi. İki elimi de suya daldırdım. Dirseklerimden yukarı, omuzlarımdan boynuma azı dişleriyle ısırdı beni su. Az önceki o telaşımı, o hınzır çocukluğumu cezalandırırcasına kemirdi tenimi.

Boynuma kadar yuttu beni göl. Tam ortasındaydım şimdi yalnızlığımın. Kuşlar şimdi simsiyah bir su bitkisinden başka bir şey görmüyorlardı yukarıdan baktıklarında. Sakallarımı öptü su, sonra titreyen dudağımı. Tadını usulca verdi; keskin, buzlu, narin, gri tadını.

İskelenin tahtasını hala altımda hissediyordum. Hangi ağacın son vedası gizliyse içinde, çözülüp suyla, tenime karıştı çığlığı. Ağzımın içindeki hava, uğurlar gibi öperek yanaklarımı yavaşça uçtu benden. Şimdi sadece gözlerim suyun üzerindeydi. O ince çizgide, iki gökyüzü arasında, bir o yana bir bu yana yalpalanarak bedenim yavaşça indi dibe.

Suya karıştı ruhum.

Erimeye başladı ellerim. Parmak uçlarım buharlaşmaya.

Ne iskele umurumdaydı, ne ardımda bıraktığım hayat. O salt sessizlikle sevişiyor olmak huzur verdi bana. Aradığıma ulaşmış olmanın o sonsuz huzuru. Saçlarım gözlerimin önünde suyla dans ederken, önümden geçen balıkları öpüyordu dudaklarım. Giderek karanlığa gömüldü bedenim.

Göl rahatlamıştı besbelli. Alıp beni yüreciğinin en narin yerine, yeniden uykusuna daldı.

Biliyordum sonumu. Uyanacaktı birazdan belki.

Tüm bu huzur, tüm bu derinlik duygusu. Bir rüyaydı evet.

Uyanmasını istemediğim bir rüya.

Ben, tahta iskelenin çıplak katili. Bu koskoca gölün rüyasından başka bir şey değildim.

Evet.

Ama yine de hiç uyanmasın istedim.

Hiç uyanmayalım istedim.