Arkadaşlarla dışarı çıktık geziniyoruz. Hava çok sıcak kendimi çölde gibi hissediyorum. Güneş batmaya yaklaştı ama ne fayda havanın o bunaltıcı etkisinde bir gram değişiklik olmadı. Çok susastım, bir çeşme bulup acilen su içmeliyim.  Oda nesi gelene bakın.  Acilen başka bir cihete yönelmeliyiz. Aksi takdirde kendime verdiğim sözü tutamayacağım. İyi ama bunu bizimkilere nasıl açıklayacağım, bu da başlı başına bir sorun. Bizi görmese de geçip gitse.  Sanki havanın sıcaklığı iyice arttı. Peki, ama kalbime ne oluyor. Hani nefretle çarpıyordu, şimdi neden faklı bir şekilde atıyor.  Kendime verdiğim sözü tutamayacağım sanırım. Ama hayır bunu yapmamalıyım. Bir kere yenilirsem kendime ikinci şansı vermeyebilir hayat bana bu yüzden kendime yenilmemeliyim.  Eyvah! Gördü bizi, ne yapsam acaba?

       En iyisi yüzüne bile bakmadan çekip gitmek.  Zaten karşı kaldırımdan geliyor.  Bizimkiler karşı kaldırıma yöneldi:

-          Lan şiit nereye gidiyorsunuz?

Ağız birliği etmişçesine cevap verdiler:

-          Edebiyatçının  yanına.

-          Siz gidin ben gelmiyorum.

-          Hayırdır, sapıttın sanırım. Hani senin en çok sevdiğin hocandı şimdi ne oldu? Dedi Deniz.

Kalbim burkuldu, içimden ağlamak geldi. O eskidendi, şimdi her şey çok değişti demeyi çok isterdim ama eskiye dair hiçbir şey değişmemişti.  Ne olursa olsun kendime yenilmemeliydim. Arkadaşlarım yanımdan ayrılıp edebiyatçının yanına gittiler. Ben öylece devam ettim yoluma. Parka doğru yürüdüm.  Parka geldiğimde etrafta kimsecikler yoktu. Bir çardağa geçip oturdum.  Nice zaman sonra arkadaşlar parka geldi, tekrardan buluştuk. Açıkçası ne konuştuklarını çok merak ediyordum ancak sormaktan kaçındım. Ben sormadan onlar anlatmaya başladı zaten.  Anlattıkları diğer şeyler beni pek alakadar etmedi beni ilgilendiren kısım sadece sınavdan kaç puan aldığımı sormuş olduğu kısımdı. Sonra ona küsmemin sebebini sordular.  Bu konu hakkında daha fazla yorum yapılmamasını istediğimi beyan edip işin içinden çıktım…

     Bir hafta sonra bir parkın açılışında karşılaştık. O açılışta sunuculuk yapıyordu bende foklör ekibinin bir elemanı olarak orada yer alıyordum. Her zamanki o sıkıcı konuşmalar yapıldı. Yerine getirilmeyecek vaatler verildi.  Kısacası her açılışta yapılan kısır döngü tekrar edildi.  En son sıra bize geldi. Gösterimizi sergiledikten sonra oradan ayrılmak için oraya geldiğimiz arabaya yöneldik. Tam o sırada yanıma doğru geldi, tebrik etti. Ben de dilimin ucuyla ‘sağ olun hoca’ dedim. Sonra akşamki konserde gösteriye çıkacak mısınız diye sordu. Bende başımı evet dercesine aşağı yukarı salladım ve hızla oradan ayrıldım…

    Akşam konser alınana vardık. Kendi başına elinde kâğıtlarla prova yapıyordu. Kendimce daha önce bir felsefe belirlemiştim: bana bir adım gelene artık bende bir adım gidecektim. Sabah o bana bir adım gelmişti, şimdi ben ona bir adım gitmesem kendimi hiçe saymış olacaktım. Yanına gittim, halini hatırını sordum. Biraz konuştuktan sonra yakında tayinini isteyeceğini belirtti. ‘Ben gittiğimde artık bu işleri sen yaparsın’ dedi. Yalan söyleyemem bu beni şımarttı, bayağıda hoşuma gitti. Sonra hiçbir şey söylemeden yanımdan öylece uzaklaşıp gitti. Kendimi yine kandırılmış gibi hissettim.  Kendime kızmaya başladım ama böyle bir yere varamayacağımı fark ettim.  O zaman anladım ki hayatta her zaman geçerli olan bir kural vardı: bu kural 4T( tapan tepilir tepen tapılır) kuralıydı.  Sabah hiç selam vermediğim halde yanıma gelmiş benimle konuşmuştu ama akşam ben onun yanına gittiğim için bana soğuk davranmıştı.  Gerçek her zamankinden daha afiliydi. Konser gece yarısına kadar devam etti. Sürekli hareketli parçalar söylendi bizde hiç durmadan halay çektik.  Sonra giderayak şakasına birazda gıcıklık olsun diye işler bittiği halde ‘kolay gelsin hocam ‘diye arkasından sesledim.  Arkasını döndü ve tebessüm etti…

(Devamı 3.bölümde gelecekJ )

Yorum (0)

Bu yaznn yorum beslemesine abone ol.

sim

E-Posta

Yorum

Yorum ekle