"Elimi tuttuðunda boþluk oluyordu avuç içlerimizde... Ýþte ben o boþluðu bile dolduramadým..."

Korkum bir þeyden korktuðumdan dolayý yakmýyordu içimi... Titretmiyordu...
Korkum bir gün gidecek oluþundan kaynaklanýyordu... Öldürüyordu...
Sana "Git" diyebilecek cesareti bulamadým dilimde... Çýkmýyordu...
Ben bir alternatiftim sonuçta... Ne desem, umurunda olmuyordu...

Þimdi uzun uzun ellerini, gözlerini, saçlarýný yazmayacaðým beyaz kâðýtlara... Seni karalamayacaðým... Çünkü ne zaman anlatmaya çalýþsam hep ayný cümleleri kuruyorum... "Mis kokan saçlarýn"... "O güzel gözlerin"... "O pamuk ellerin"... Yazmayacaðým; yaram çok derin...

Susturmaya çalýþtýkça içimde haykýran beni, ellerime kanlarýný bulaþtýrýyor... Sen bu kadar yaralayacaðýný düþündün mü bilmiyorum ama, ben bu kadar yara alacaðýmý hiç düþünmemiþtim... Korkmuþtum sensizlikten... Ama bunu bile yapacaðýna açýkçasý ihtimal vermiyordum...

Yavru bir kediyi aldým avuçlarýma… Islatmýþtý yaðmur onu… Titriyordu… Önce ürkerek baktý gözlerime… Belli ki korkuyordu… Ama çok da üþüyordu… Ellerimin arasýnda bir tur attý… Sýcaklýk onu biraz olsun mutlu ediyordu… Yavaþ yavaþ kocaman açýlmýþ gözlerini kapatmaya baþladý… Hani ortam müsait olsa mýþýl mýþýl uyuyacaktý… Ama korkuyordu yinede… Korkusu, bir þeyden korktuðundan dolayý yakýyordu içini… Benden… Ellerimde olmak onu ürkütüyordu…

Bulutlar en sonunda alýp götürdü yaðmurlarý… Kedicik ellerimin arasýnda mutluydu… Bende mutluydum… Birden gözüm 1-2 metre ilerideki kediye takýldý… Gözlerini bana dikmiþ, hýrlýyordu… Belli ki bana “Git” diyordu… Annesi olmalýydý… O da korkuyordu benden… Ellerimde tuttuðum yavrusuna bir þey yaparým diye korkuyordu… Kimseyi huzursuz etmek deðildi elbet niyetim… Yavru kediyi son kez okþadým ve yüzüne bakýp “Sakýn kimseye güvenme” dedim… Býraktým kediyi… Ben uzaklaþmaya baþlayýnca annesi hemen yanýna koþup yavrusunu yalamaya baþladý… Ellerime baktým… Bu eller… Korkmuþtu bu ellerden kediler…

Seninle gezdiðim yollarda yürüyordum þimdi… Ellerimde hala kediden kalan tüyler… Ve sokaklarda senden kalan izler… Bir gün gitmenden korkuyordum… Keþke korkum bu olmasaydý… Meðer ne sinsi planlarýn varmýþ senin… Ne büyükmüþ ihanetin?... Gözlerimin içine bakarken “seviyorum” deyiþin bile sahteymiþ… Neden þimdi gözlerini benden hep kaçýrdýðýný da anladým… Neden gözlerinde kendimi görmeyiþimi de… El ele tutuþurken sana verdiðim rahatsýzlýðý da… Dolduramadým bir türlü ellerini… "Elimi tuttuðunda boþluk oluyordu avuç içlerimizde... Ýþte ben o boþluðu bile dolduramadým...” Üzgünüm; seni ben gibi sandým, oynamadým…

Hýzlý adýmlarla sana geldiðim yollarý tersine yürüyorum… Süratle senden uzaklaþmak için… Kurtulmak için… Anne kediyle göz göze geliyorum yine… Yanýnda minik yavrusu da var… Kývrak bir hareketle kaçmaya baþlýyor anne kedi… Yavrusu bir iki kez bana bakýyor… Gel desem gelmez ama, sanki gitme desem, gitmeyecek… Ama korkuyor benden… Ve koþmaya baþlýyor…

Onu ýsýtan ellerim, mutlu edememiþ demek ki yavru kediyi… Ve þimdi o da gidiyor… Güle güle kedicik… Senden de geriye bana bir þey kalmadý… Küçük tüylerinden baþka…

Yorum (5)

Bu yaznn yorum beslemesine abone ol.

Ýskender ADA dedi ki:

Sene 1997 ve sevgime karþýlýk veren ilk insan, sýrtýma hançeri vuran oluyor birden. Sonrasýnda þiirler, hikayeler, þarkýlarýn dönemi baþlýyor hayatýmda. Ona söyleyemediklerimi bu þekilde ifade etmeye baþlýyorum. Ýþte tam da o dönemde bana yaptýklarýný, çektiðim acýlarý bir kedi üzerinden anlatýyorum hikayemde. Sene 2010. Þimdi benzer bir acýnýn ayný metaforla bir hikayede, baþka biri tarafýndan paylaþýlmasýný biraz hayretle biraz da hüzünlenerek okuyorum. Hayat, acýlarýn baþka bedenlerde tekrarý gibi. Kazanan edebiyat oluyor Bunlarýn dýþýnda hikayeye yapacaðým eleþtiri "üç nokta" kullanýmýnýn bu kadar fazla kullanýlmasý rahatsýz ediyor. Hatta dikkat ettim de neredeyse hiç "nokta" iþareti kullanýlmamýþ. Yazarýn içinde bulunduðu ruh halini az çok anlayabiliyorum. Bunca hüzünlü kelimenin muhatabý aslýnda bizler deðil ona "alternatif" olduðunu hissettiren nankör kedi. Ýleride daha güzel hikayelerini okuyacaðýmýzý düþünüyorum. Tebrikler

Temmuz 26, 2010

onurkanik dedi ki:

Kýymetli yorumlaarýnýz için çok teþekkür ederim... Üç nokta benim vazgeçilmezim. nokta iþareti bana yalnýzlýðý çaðrýþtýrýyor, bu sebepten ötürü üç nokta koyarým cümlelerimin sonuna... Yalnýz býrakmamak için

Temmuz 26, 2010

Kanlýçizme dedi ki:

Ellerine saðlýk. Þimdi buradaki öykü için ne diyeceðimi bilemiyorum. Çok fazla duygu yüklü. Yani içinde okurken hisler gerilmiþ bir þekilde görülebiliyor. Yalnýzlýðý, ihaneti çok dolu anlatmýþ olmana karþýn sadece yakýnma görüyoruz. Ýçli bir þekilde þikayet mektubu yazmýþ gibisin. Biraz neden-sonuç eklesen daha anlamlý ve içine çeken bir yazý olurdu. Fakat bu haliyle sevgiliye yollanacak olsa "Ben ne yaptým?" diye düþündürür eminim. Üç nokta kullanýmý konusunda Ýskender'e katýlýyorum hatta daha sert bir eleþtiri yapacaðým. Noktalama iþaretleri yazýnýn anlamlý olmasýný saðlar, duygularý güçlendirir, anlatýmý saðlamlaþtýrýr. Üç nokta sonu olmayan, bitirilemeyen cümlelere gelirken verdiði anlam çeþitlilik gösterse de genel olarak ucu açýk bir durum ortaya koyar. Senin üç noktalarýn ise bir iç çekiþ niteliðinde. Her cümleden sonra bir iç çektik; hikayen kýsa olmasa sýkar ve çok yorucu olurdu. Demeye çalýþtýðým noktalama iþaretleri kafamýza göre veya onlarý sevdiðimiz için kullanabileceðimiz þeyler deðildir. Bunun dýþýnda imla yanlýþýný görmedim, gayet iyi. Kedili fotoðraf hoþ ancak biraz zorlama durmuþ.

Aðustos 01, 2010

ahmet dedi ki:

Duygu yüklü kýsa bir öykü. Güzel olmuþ kendi çapýnda. Eleþtirilecek bir yönü olmadýði için baþka birþey diyemeyeceðim.

Aðustos 01, 2010

onurkanik dedi ki:

Eleþtirilerini dikkate alacaðým Kanlýçizme... Çok teþekkürler ahmet, saðolasýn güzel yorumun için

Aðustos 01, 2010

sim

E-Posta

Yorum

Yorum ekle