Sadece ayak seslerimi duyabildiğim bir sessizlik çökmüş sokağa; ölüm sessizliği. Yakalarını kaldırdığım ceketim, gecenin o bıçak teni serinliğine karşı koymaya çalışıyor kahramanca. Bir kaç günlük sakallarımın titrediğini hissediyorum. Ölümcül dikenler üzerinde yürür gibi dikkatli adımlarla dar sokakta ilerliyorum.

Ayak seslerimi duymak rahatsız ediyor artık beni. Buradan hızlıca geçip gitme tedirginliği ile ellerim ceplerimde, başım önde, gözlerim sürekli hareket halinde.

Her an, kırık dökük bir kapı açılacak, içinden kolsuz bacaksız ölüler çıkıp, bir anda üzerime çullanacaklar, kollarımı bacaklarımı var güçleriyle çekiştirip kopararak av sonrasındaki kurtlar gibi her biri ayrı köşeye kaçışacaklar gibi tedirginim. Yine de kendimi, o an, kollarımı kopardıkları o an, henüz ölmemişken, canımın acısına alışmışken, onlara, ölülere nasıl bakacağım, neler söyleyeceğim düşüncesinden uzak tutamıyorum.

Evet... Bir şeyler düşünmek.

Yolumu kısaltacak düşüncelere ihtiyacım var şimdi. Nedense her düşüncemin rengi griye çalıyor. Bütün boya kalemleri soluk ruhlar tarafından çalınmış, çizdiği resimlerde güneşi, denizi bile griye boyamak zorunda kalan bir çocuğun tarifsiz hüznü var şimdi içimde.

Bu kadar mı uzak kaldım ben renklerden?

Aynaya bakınca bile gri görüyorum artık kendimi. Otuzuna yeni girmiş, saçları gri, sakalları gri, gözleri gri, bakışları gri bir adam. Aynadaki aksimin bana en son tükürdüğü an, ağzından salyalarını saçarak ettiği onca küfürle beraber, bana taktığı isim Gri. Kendine bile söz geçiremeyen bir adama başka ne denir ki? Az önce kendimin bana söylediklerini duysa annem, öldürüp beni, yeniden doğururdu gözlerimi eminim.

Evet, sadece gözlerimi.

Dedim ya, gri bakıyorum bu dünyaya ben. Dünyanın bana baktığı gibi.

Yola bakıyorum, hala uzun, dar ve karanlık. Bunca düşünce içinde sanki olduğum yerde yürümüş gibiyim.

Enseme bir ses değiyor, birden duruyorum. Avcısını hisseden yemekler gibi öylece kıpırdamadan duruyorum. Hızla arkama dönüyorum, sonra yine arkama. Yörüngesini kaybetmiş göktaşları gibiyim. Göğsümde Afrika’nın kalp atışları, tamtamlar, can çekişen köpeklerin son nefesleri, yumurtasını ağaçtan düşürmüş kuşların diş izleri birikiyor.

Nefessiz kalıyorum. Ellerim ceplerimde. Sokak koyu gri. Kimse yok...

Sakin ol, kimse yok. Sa – kin – ol !

Aynadaki benin sesi bu. Etçil küfürleriyle az önce gözlerimi bıçaklayan o aynadaki aksim, şimdi şefkatli bir cellat gibi.

Şerefsiz!

Duruyorum. Ne tarafa gidiyordum ben? Nereden geliyordum? Hepsi birbirine girdi şimdi. Ensemdeki o ses? Sadece karanlıktı, tamam. İki tarafa birden bakıyorum. İkisi de birbirine benziyor sokağın. Daha uzun olana doğru dönüp, tekrar yola koyuluyorum.

Adımlarımda tedirgin tavşanların çabukluğu var şimdi.

Tavşan?

Yaklaşık beş metre ileride beyaz bir tavşan bana bakıyor. Bu karanlık sokakta, bu gri gecedeki tek beyaz şey. Kayan bir yıldızdan düşmüş gibi, sadece aynı yeri cezalandırmak için yağan karın biriktirdiği gibi, her an kırık kapılardan çıkacak kolsuz bacaksız ölülerin, parçaladığı gözlerin akını kurutup tanrılarına sundukları beyaz bir tas gibi.

Adımlarıma söz geçiremiyorum. Durmalıyım aslında. Durup bu tedirginliğin tadını çıkarmalıyım. Bedenimi gecenin karanlığına kurban edilmek için bekleyen o şerefsizlerin, o orospu çocuklarının beni yakalamak için kurdukları bu tuzağa bakıp tedirgin olmalı ve arkama dönüp koşarak geldiğim yere kaçmalıyım.

Tavşana giderek yaklaşıyorum. Aramızda dört metre var.

Harikalar diyarının bileti mi var elinde?

Üç metre..

Ya birden üzerime atlar, boynumu kemirmeye başlarsa?

İki metre...

Neden bana gülümsüyor kırmızı gözleri?

Ve tam o sırada gırtlağını kör bıçaklarla yırtarcasına bir haykırış duyuyorum arkamda.

“HgrhgrAaaaaaaaaaa!”

Donup kalıyorum. İşte beklenen an. Ayaklarım donmak üzere olan betona saplanmış gibi, bataklığın en dolgun balçığına batmış gibi sabitleniyor. İçimden koşuyorum, kaçıyorum, arkama bile bakmadan uzaklaşıyorum ama bedenim olduğum yere mıhlanmış. Ses giderek yaklaşıyor.

Göz bebeklerimin küçülerek kaybolduğunu hissediyorum. Gözlerim tavşan tüyü gibi bembeyaz sanki. Bunca gride beyaza dönüşen tek yerim gözlerim, annemin yeniden doğursam dediği gözlerim.

Tavşanın bana baktığını hissediyorum. Sanki gözlerimdeki beyazlık onunkileri de kör etmiş gibi, donup kalmış orada. Bu dar, karanlık sokakta üçümüz varız sadece. Gri ben, beyaz tavşan, karanlık ses.

Ses giderek çoğalıyor. Sorular kafam içinde birbirine çarpıp duruyor. Sonuma hazırlanıyorum.

İnsanları öldürmek için hep aynı bıçağı kullanan bir seri katil, üzerinde kurumuş kan lekeleri bulunan soğuk metali hızlıca saplayıp belime, yavaşça saat yönünde çevirip kahkahalar mı atacak gözlerimdeki acıya bakıp?

Bira şişesini kaldırımda parçalayıp, sarhoş halüsinasyonlarla beni bir düşmanına benzetip, cam parçalarından kanayan elleriyle tuttuğu kırık bira şişesinin sivri tarafını ense köküme mi saplayacak?

Tam o sırada yanımda görüyorum karaltıyı. Donup kalmış bedenimi hiç fark etmemiş gibi, önümde duran tavşana doğru hamle yapıyor gulyabani sesli karaltı. Uzun siyah saçları olduğunu fark ediyorum; eski bir pantolon, iki farklı ayakkabı, yırtık bir ceket.

O an yavaşlıyor sanki birden zaman. Adamın haykırışı, pili azalmış bir teypten çıkan ses gibi, yapayalnız ölmesi için dağın tepesine bırakılan ihtiyar japonların ağıtları gibi yorgun, dev bir geminin motoruna yüzgeçlerini kaptıran balinanın, köpek balıkları tarafından parçalanmadan önce yavrularına söylediği son ninni gibi kanlı. Adamın hareketleri yüksek kalitede yayınlanan belgesellerdeki ağır çekim görüntülerdeki gibi yavaş şimdi.

Tavşanın tam önüne geldiğinde sol ayağıyla yerden destek alıp, sağ ayağını, serbest vuruş yapmak üzere olan profesyonel bir futbolcu gibi kaldırıyor.

Tavşanla göz göze geliyoruz o an. Dudaklarının kıpırdadığını görüyorum. Sanki bilgece bir şey söyleyecek gibi huzurla bakıyor bana. Yavaşça gözlerini kırpıyor ve açtığında kırmızı gözlerinin griye dönüştüğünü görüyorum.

Bir ses çıkıyor dudaklarının arasından.

Adamın sağ ayağı yavaşça aşağıya doğru iniyor. Göremiyorum ama tüm nefretinin kırışıklığını yüzünde taşıdığına eminim.

Tavşanın ağzından bir sis bulutu çıkıyor usulca.

Son nefesi? Ruhu?

Adamın ayağı neredeyse tavşana değecek.

Çizgi filmlerden tanıdığım, güzel keklerin üzerindeki o kokunun suretinde, güzel çizgi kadınların erkekleri baştan çıkaran dalgalı kokusuna benzer bir şekille tavşanın ağzındaki bulut yüzüme yaklaşıyor.

Adamın ayakkabısının ucunun tavşanın beyaz tüylerine değmeye başladığını görüyorum.

Bulutsu şey tam yüzümde şu anda. Sıyırıyor yanağımı ve sağ kulağımı okşayarak içeri doluyor. O an duyduğum şeyle birlikte gözlerim sarsılıyor.

Adamın ayağı tavşanın karnına gömülüyor ve yavaşça tavşanın gri gözleri kapanıyor. Yüzünde tuhaf bir huzur var. Kulakları adamın paçasına değiyor.

Kulağıma dolan fısıltı yeniden canlanıyor. “Beni takip et!”. Tavşanın sesi, puslu denizlerde kaybolmuş yelkenlilerin üzerinde uyuyan martıların, yuvalarını sayıklamaları gibi ızdıraplı.

Birden hızlanıyor zaman.

Adamın tekmesiyle tavşanın havaya uçuşunu izliyorum gözlerimi kırpıştırarak. Dudaklarıma kanı sıçrıyor tavşanın. Gözlerimle havada süzülüşünü izliyorum. Adam tüm gücüyle savurduğu tekme yüzünden dengesini kaybediyor biraz ama hemen toparlanıp, ileriye doğru koşmaya başlıyor. Sanki tavşanı havada yakalamak istercesine hızlanıyor.

Dar karanlık sokakta bir tek ben kalıyorum; kana bulanmış soluk Gri ben.

Yoğun bir sis bulutu sarıyor birden sokağı, adamın koştuğu, tavşanın düşüşe geçtiği yönden. Bu kez ileri sarılmış bir film gibi hızlanıyor zaman. Tavşanın yere düşmesini göremiyorum. Puf sesi çıkarırcasına dalıyor sisin içine. Uzaktan bir ses duyuyorum; rüzgar yüzünden sallanan henüz ikinci kattaki sepetten iki kiloluk toz şeker torbasının yere düştüğüne benzer bir ses, her bir şeker tanesinin sürüden ayrılışının hazin çığlıklarının tok sesi. Ve adam aynı hızla sis bulutunun içine giriyor.

Dizlerim artık bedenimi tutamıyor, yere yığılıyorum; yine dizlerimin üzerine. Ellerim yerde, kuyruğu koparılmış kuduz bir köpek gibiyim şimdi.

Böğürüyorum.

Az önce olan, gördüğüm o tuhaf şeyleri, o tuhaf sesleri, tüm karanlığı, tüm ıssızlığı kusuyorum yere. Ağzımdan sadece gri bir toz bulutu dökülüyor; tıpkı yıllar sonra bozulduğu zaman ilk kez temizlenen bir elektrikli süpürgenin içi gibi dökülüyor.

Yine o boğuk sesi duyuyorum ardından “Beni takip et!” Sağ elimin tersiyle ağzımın kenarındaki ses kırıntılarını temizliyorum.

Gözlerimin kan çanağına döndüğüne eminim.

Aynaya baktığımda, aksimin bile benden korkup kaçacağına eminim.

Daha önce hiç bu kadar kendimden emin olmadığıma eminim.

Aklımın ipleri kör makaslarla kesilmiş, zihnim boşlukta sallanan siyah balonlar gibi boş.

Birden doğruluyorum ve adımlarımı hızlandırarak sis bulutuna doğru koşmaya başlıyorum. Bu koşan sadece ruhummuş gibi hafif hissediyorum kendimi. Sanki arkama baksam o işe yaramaz bedenimi, içi kurtlanmış bir un çuvalı gibi yatarken göreceğim. Korkusuzca sis bulutuna koşarken ardıma bakmaya korkuyorum.

Hangisi daha bilinmez? İşte onu bilmiyorum.

Bulutun içine girdiğimde gözlerimi kapattığımı fark ediyorum. Görmeden koşma cesareti vücudumu geriyor. Sesini duyabiliyorum şimdi “beni takip et” diyen “şey”in.

O bir tavşan değildi, yemin ederim ki değildi! Peki ya adam? Kimdi? Neden?

Soruları boş ver, sese yönel!

Adımlarım yavaşlıyor birden. Uzaktan kumandayla yönetiliyormuş gibi duraklıyorum. Sis bulutu giderek azalıyor.

Karanlığı bu kadar özleyeceğim aklıma gelmezdi.

O an ayakkabılarımın olmadığını fark ediyorum, çıplak ayaklarım yerin o ısırgan soğuğunu emiyor şimdi. Koşmaya başlamadan önce ayakkabılarımı çıkardığımı hatırlıyorum.

Daha başka hatırlamadığım neler var acaba?

Sis bulutu yavaşça aşağı iniyor. Şimdi ben Everest heybetiyle, bu bilmediğim yerde sisle örtünmüş yola bakıyorum. İlerisi görünmüyor. Ses kulağımda bir yankı gibi kayboluyor. Bir adım daha atıyorum.

Ayağımı yere basmak istediğimde onun tüylü bedenine dokunuyorum. Hala sıcak. Tam boynunda duruyor şimdi ayağım. Kıpırdadığını hissediyorum. Ayak serçe parmağım kadar küçük kalbi hızla atıyor. Ayağıma sıcak sıvının, kanının değdiğini anlıyorum.

Ölecek.

Ölmeli.

Mi?

“Çok geç kaldık!” diye fısıldıyor tavşan, hikayedeki gibi.

Peki ya adam? Katil nerede?

Bu ana çok önceden hazırlanmış gibi Ay, adamın gölgesini önüme düşürüyor. Ölmüş balık kokan soluğunu ensemde hissediyorum.

Sis bulutunda, tam da ayağımın üzerinde, tam da tavşanın üzerinde bir hare oluşuyor. Tavşanın gri kanlı yüzünü görüyorum yeniden. Gülümsüyor bana.

Adamın ellerini kaldırdığını görüyorum karanlık gölgesinden.

Tavşanın üzerindeki dairesel boşluk sanki derinleşiyor. Ayağım hala tavşanın bedeni üzerinde, kalp atışlarının yavaşladığını hissediyorum. Tavşanın bedeni hareket ediyor yavaşça. Olduğu yerde, dairesel boşluğun tam altında, binlerce karıncanın ayinindeki ilahiler gibi yoğun bir sesle küçük bir çukur açılıyor.

Adamın gölgesinin ellerindeki sivri uçlu şey yavaşça aşağı inmeye başlıyor, birazdan, hayal ettiğim gibi tam da ense kökümden yaracak bedenimi. Ne kadar griymişim anlayacağım birazdan.

Tavşanın aşağıya kayışını izliyorum ben bu arada. Birden tavşanın beyaz tüyleri yapışıyor ayağıma. Zehirli sarmaşıklar gibi, etçil çiçekler gibi sarıyor ayağımı. Bembeyaz şimdi ayağım. Tüyler yavaşça ayağımdan yukarı yayılmaya başlıyor.

Çukur giderek genişliyor.

Sivri metalin ucunu ensemde hissediyorum. Kalbim yerinden fırlayacak gibi, içinde kuş sürüleri havalanıyor.

Sarsılarak bedenim çukura doğru çekiliyorum. Son bir hamle ile sivri metal ensemi yaramadan aşağı çekiyor beni tavşan. Karanlık deliğe düşüyorum. Yüzümde anlamsız bir ifade, bir kabulleniş.

Katilden kurtulmuş olmanın sevinci, karanlık deliğe düşüyor olmanın çığlığı.

Bedenimin neredeyse tamamı beyaz tüylerle kaplanırken kanımın çekildiğini hissediyorum. Son anda parmak uçlarımla tutunuyorum dünyaya. Aşağıda bedenimi saran bir serinlik yukarı doğru tırmanıyor.

Katilimin adımlarını duyuyorum, gölgesi geri çekiliyor. Görevini yapmış olmanın gururunu taşıdığına eminim şimdi uzun saçlı adamın.

Yukarı gökyüzüne bakıyorum. Son kez belki de aşık oluyorum ay ışığına. Serinlik tüm vücudumu kaplıyor. Beyaz tüyler tüm vücudumu kaplıyor.

Gözüm tam karşımda duran küçük aynaya takılıyor. Neden burada olduğunu biliyorum aslında.

Son anlarımı, beni buraya düşüren, harikalar diyarına gömen yolculuğu anlatmam için buradasın.

Duydun işte.

Aynadaki aksim benim. Canım benliğim.

Otuzuna yeni girmiş gri bir adamım ben. Tüm bu anlattıklarım.

Son anlarım.

Oysa çocukluğumu göreceğimi düşünürdüm ben ölmeden önce, ilk öpüştüğüm anı göreceğimi, mutluluğa dair ne varsa işte onlar. Film şeridi gibi onlar geçecekti gözlerimin önünden.

Bense burada, bu tavşan deliğinde, harikalar diyarına gömülmeden önce aynadaki benliğime, nefret ettiğim sana, son anlarımı anlatıyorum.

Bırakacağım birazdan parmak uçlarımı usulca.

Hoşçakal benliğim.

Beni şimdi gülümseten ne biliyor musun?

Sen hep o aynada hapis kalacaksın, biliyorum.

Bense gri geldim dünyaya, beyaz gidiyorum.